III RC 349/16

Dnia 26 września 2016 roku

Z dniem 01 sierpnia 2016 roku powód rozwiązał umowę o pracę za porozumieniem stron z dotychczasowym pracodawcą, tj. magazynami (...). Z dniem 08 września 2016 roku został uznany za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Mieszka z mamą w własnościowym mieszkaniu spółdzielczym rodziców. Nie dokłada się do utrzymania mieszkania. Matka powoda ponosi koszty jego wyżywienia. K. B. cierpi na lędźwiowe skrzywienie kręgosłupa, które nie kwalifikuje się do zabiegu operacyjnego. Nie ma on orzeczonego stopnia niepełnosprawności. Oprócz pozwanego, z którym nie kontaktuje się, nie ma innych osób na utrzymaniu.

B. B. jest studentką III roku filologii angielskiej. Zajęcia odbywają się w systemie dziennym. Matka pozwanego korzysta z pomocy finansowej opieki społecznej. W okresie od 01.03.16 do 31.08.16 roku pobrała świadczenia w postaci: zasiłku rodzinnego w wysokości 534,00 zł, dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego 2400 zł, świadczenia wychowawczego w wysokości 2500 zł. Mieszka z rodzicami w domu jednorodzinnym. Dokłada się rodzicom do kosztów utrzymania domu i do zakupów żywności w wysokości 200 zł miesięcznie.

Wyrokiem z dnia 29 października 2015 roku w sprawie sygn. akt IC 796/15 Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim zasądził od K. B. na rzecz jego syna J. B. alimenty w kwocie po 650 zł miesięcznie, płatne z góry w terminie do dnia 10- go każdego miesiąca do rąk matki B. B. z ustawowymi odsetkami w przypadku uchybienia terminu płatności. Wyrok uprawomocnił się 20 listopada 2015 roku.

Z dniem 01 sierpnia 2016 roku powód rozwiązał umowę o pracę za porozumieniem stron z dotychczasowym pracodawcą, tj. magazynami (...). Z dniem 08 września 2016 roku został uznany za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Mieszka z mamą w własnościowym mieszkaniu spółdzielczym rodziców. Nie dokłada się do utrzymania mieszkania. Matka powoda ponosi koszty jego wyżywienia. K. B. cierpi na lędźwiowe skrzywienie kręgosłupa, które nie kwalifikuje się do zabiegu operacyjnego. Nie ma on orzeczonego stopnia niepełnosprawności. Oprócz pozwanego, z którym nie kontaktuje się, nie ma innych osób na utrzymaniu.

Małoletni pozwany w maju skończył 2 lata. Matka J. B. ponosi następujące wydatki związane z jego utrzymaniem: zakup pampersów – 120 zł miesięcznie, zakup żywności -100 zł tygodniowo, zakup środków czystości 100 zł na półtora miesiąca, ubrań – 200-300 zł miesięcznie, zabawek 100-200 zł miesięcznie. Małoletni jest leczony stomatologicznie w związku z próchnicą zębów, co generuje wydatki rzędu 120 zł miesięcznie, na którą to kwotę składają się wydatki związane z opłatami za wizyty lekarskie i z dojazdem na wizyty.

Brak jest także istotnych zmian w rozumieniu art. 138 k.r.o. po stronie możliwości majątkowych, zarobkowych zobowiązanego. Wbrew twierdzeniom powoda za taką zmianę nie można uznać okoliczności, iż obecnie nie uzyskuje wynagrodzenia za pracę. Podnieść należy, że powód dobrowolnie rozwiązał umowę o pracę za porozumieniem stron pomimo, że wiedział, iż obciążony jest obowiązkiem alimentacyjnym. Wynikłej stąd zmiany Sąd, na podstawie art. 136 k.r.o. nie uwzględnił jednak przy określaniu wysokości zobowiązania alimentacyjnego. Powołany ostatnio przepis stanowi, że jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat przed sądowym dochodzeniem świadczeń alimentacyjn […]

oddala powództwo.